Prolog:

Dzień, który miał być dla nich wyjątkowy okazał się przekleństwem.

 Dzień, w którym mijało 30 lat kiedy moi rodzice stanęli na ślubnym kobiercu.

 Pięknych 30 lat przeżytych razem w miłości, której owocem byłem ja i moja młodsza siostrzyczka.

 Dziś jest wigilia.

 Dziś mija miesiąc od śmierci naszych rodziców.

 Dzień, który powinien być radosny, spędzony w rodzinnej atmosferze i gdzie każdy powinien mieć uśmiech wymalowany na swojej twarzy.

 Każdy w tym domu, który przywołuje zdecydowanie zbyt wiele wspomnień ma w oczach jedynie łzy i jedną wielką pustkę.

Siedzimy przy wielkim stole, nikt nic nie je mimo to ciotki robią co w ich mocy. Jestem im za to wdzięczny, chociaż nasi goście wnoszą trochę życia do tego domu. Przez ostatni miesiąc te pomieszczenia wypełniała jedynie grobowa cisza, przełamywana jedynie czasem szlochem Gosi i mrok.

Dość! Trzeba żyć dalej. Rodzice na pewno nie chcieliby, abyśmy wiedli taki prym w nieskończoność. Chcą żebyśmy byli szczęśliwi. 

************************

Oddaję Wam prolog do oceny. Mam nadzieję, że się spodoba i choć trochę Was zaciekawię. Wieczorem pojawi się jedynka!

Do zobaczenia kochani!