6 rozdział

*Andrzej*

Bolały mnie słowa Gośki, ale wiedziałem, że ona ma rację.Jedno, dwa, nawet tysiąc razy wypowiedziane "przepraszam" nie zrekompensuje jej tego wszystkiego. Jestem idiotą.

*Karol* 

Wyszedłem z chłopakami na zewnątrz żeby zaczerpnąć świeżego powietrza, gdy usłyszałem kogoś dość głośną rozmowę. Wyszedłem zza rogu i ujrzałem zapłakaną twarz mojej siostry i wpatrującego się w nią Wronę. Wkurzyłem się, bo nie wiedziałem co jest grane. To co usłyszałem wbiło mnie w ziemię. 

- Dżej przepraszam. Jestem skończonym sukinsynem. Wiem to. Żałuję, cholernie żałuję.  Ale wiesz ja też Cię nienawidzę. Ale tylko dlatego, że kochasz takiego sukinsyna jak ja. 

- Przeprosić można kogoś, kogo się popchnęło na chodniku, a nie kogoś, kogo miało się w dupie przez kilka miesięcy. Tęskniłam, ale jednak wolałabym nie...

 

Zagotowałem się wręcz w środku. Wystartowałem w ich stronę. 

- Możecie mi do cholery powiedzieć co tu jest grane?! - krzyknąłem w ich stronę, zdziwienie wraz z przerażeniem malowało się na ich twarzach.

- Nic po prostu trochę się posprzeczaliśmy - wydukała Gośka.

- I dlatego płaczesz? Do cholery nie róbcie ze mnie idioty, wszystko słyszałem!

- Karol to nie tak - próbował tłumaczyć się Wroniasty.

- Nie tak? Powinienem Ci obić mordę po pierwsze za to, że ją skrzywdziłeś, że sprawiłeś że moja siostra płacze, po drugie, że jesteśmy, a raczej byliśmy przyjaciółmi, a ty mi nie powiedziałeś, że byłeś z moją siostrą. W ogóle jak mogłeś ją tchnąć?! - zagotowało się we mnie, rzuciłem się na niego, ale chłopacy po chwili mnie odciągnęli. 

- Do cholery ja ją kocham!- powiedział Wrona, a ja nie trzymany przez kolegów "sprzedałem" mu prawego.

Wściekły poszedłem do środka, musiałem odreagować. Wziąłem butelkę czystej z barku i usiadłem przy kuchennej wysepce. Tak wiem, nie ma nic gorszego od picia w samotności. To wszystko mnie przerosło. Rodzice, Olka, a teraz jeszcze to. Jak oni mogli mi to zrobić, młodsza siostrzyczka i najlepszy przyjaciel? 

Jak to się stało, że się nie zorientowałem? Jestem aż takim egoistą, jakimś zapatrzonym w siebie dupkiem?

 

*Aleks* 

 

Wyszedłem na zewnątrz i zobaczyłem jakieś zamieszanie na dworze. Kłos kłócił się z Dżej i Wroną. Po chwili Karol uderzył go. Nie wiem o co poszło, ale to chyba coś poważnego. 

W całym zamieszaniu gdy chłopaki z drużyny odciągali od siebie tych dwóch, zobaczyłem, że Dżej wybiega z domu trenera.

Martwiłem się o nią, więc poszedłem przyśpieszonym krokiem za nią.

Po jakiś dwóch minutach znalazłem ją siedzącą na ławce w pobliskim parku. Usiadłem obok niej.

- Dżej wszystko w porządku? - wiem głupie pytanie, widząc w jakim jest stanie.

- Nic nie jest w porządku - chciała odejść, ale złapałem ją za nadgarstek i przyciągnąłem do siebie. Miałem taką wewnętrzną myśl, że nie mogę jej teraz zostawić samej. 

Dziewczyna wtuliła się w mój tors, ciągle płakała. Objąłem ją i pocałowałem w czubek głowy. Nie wiem ile tak staliśmy, ale nie mogłem dłużej patrzeć i słuchać jak taka świetna dziewczyna płacze.

- Choć, zawiozę Cię do domu. - powiedziałem cicho. Dziewczyna pokręciła przecząco głową.

- Choć, przeziębisz się.

- Karol ma klucze od domu, a ja nie chcę go widzieć, ich wszystkich.

- A mnie?  - zapytałem, wyginając usta w podkówkę. Dziewczyna zaśmiała się cicho.

- Ciebie jakoś zniosę. - odpowiedziała.

- W takim razie choć.

Wyciągnąłem telefon i zadzwoniłem po taksówkę. Po około 5 minutach już była. Wsiedliśmy, podałem adres i odjechaliśmy. 

Po kilku minutach Gosia już spała opierając głowę na moim ramieniu. Za dużo wrażeń jak na jeden dzień. Jej oddech był równy i wyglądała tak spokojnie. 

Zapłaciłem gdy dojechaliśmy na odpowiednie bełchatowskie osiedle. Wziąłem dziewczynę na ręce, nie miałem serca jej budzić. Wjechaliśmy na moje 7 piętro, otworzyłem drzwi i od razu skierowałem swoje kroki do sypialni. Delikatnie ściągnąłem dziewczynie kurtkę i buty, przykryłem szczelnie kołdrą i wyszedłem wcześniej gasząc światło i zamykając drzwi. 

Ściągnąłem koszulę, spodnie i położyłem się na salonowej kanapie. Nie miałem siły nawet na kąpiel. Długo myślałem nad tym czy nie dać znać Karolowi, że jego siostra jest u mnie żeby się nie martwił, ale potem doszedłem do wniosku, że Dżej może tego nie chcieć, więc zrezygnowałem. I tak rozmyślając zmorzył mnie sen. 

*Gośka*

Otworzyłam oczy, było dość jasno, postanowiłam pójść do łazienki. Ale zaraz co to jest za pokój, mieszkanie? Powoli zaczęłam sobie przypominać wydarzenia z dnia poprzedniego. Pewnie to  mieszkanie Aleksa. Byłam mu wdzięczna, że nie pytał tylko po prostu był. 

Wyszłam z pokoju i skierowałam swoje kroki w stronę pomieszczenia, z którego dochodziła cicha muzyka. Stanęłam w progu i obserwowałam przez chwilę ruszającego się do muzyki Aleksa. Jak na 2 metry wysokości ruchy ma całkiem niezłe, tym bardziej, że robi to w samych bokserkach.

 - Hej, obudziłem Cię? Przepraszam. - głos chłopaka wyrwał mnie z rozmyśleń.

Pokiwałam przecząco głową, podeszłam i przytuliłam się do jego nagiej klatki piersiowej. 

- Przepraszam - powiedziałam - I dziękuję - dodałam, stanęłam na palcach i pocałowałam chłopaka w policzek. 

- Nie masz za co naprawdę- uśmiechnął się do mnie.

- Przeze mnie musiałeś spać na kanapie - kiwnęłam głową na owy mebel z rozrzuconym na sobie kocem.

 

*Aleks*

 

- Przestań, to nic takiego. Głodna?

- Jakoś nie.

- Nie przyjmuję takiej odpowiedzi. Jeśli chcesz najpierw możesz iść wziąć kąpiel. Na pralce jest czysty ręcznik, a tutaj proszę. Pewnie będziesz chciała założyć coś czystego myślę, że moja...

- Dziewczyna? - przerwała mi

- Siostra... się nie obrazi, że pożyczyłem- dodałem z uśmiechem i wręczyłem dziewczynie t-shirt i jeansy.

W czasie kiedy Dżej poszła do łazienki, ja skoczyłem się szybko ubrać, a następnie skończyłem śniadanie. 

- Siadaj i jedz, smacznego! - powiedziałem gdy Dżej weszła odświeżona do kuchni.

- Tosty z serem i pomidorem?

- Moje ulubione - powiedzieliśmy jednocześnie, po czym zaśmialiśmy się.

- Naprawdę dziękuję Ci  -powiedziała dziewczyna i wdzięcznie się uśmiechnęła.

- Naprawdę nie musisz. To dla mnie przyjemność, prawie zawsze siedzę tu sam. Uwierz mi, to bardzo miła odmiana zjeść śniadanie w świetnym towarzystwie. 

- Pewnie chciałbyś wiedzieć co się wczoraj stało - dziewczyna głęboko odetchnęła.

- Jeśli nie chcesz nie musisz mówić, rozumiem to - uśmiechnąłem się i położyłem rękę na dłoni Gosi.

- Obiecuję, że Ci kiedyś powiem, ale jeszcze nie dziś.

Naszą rozmowę przerwał dźwięk dzwonka do drzwi...

***************

 

Dziękuję Wam za ponad 3000 wyświetleń! Oddaję w Wasze ręce 6, mam nadzieję, że się spodoba. Pamiętajcie, a z resztą doskonale o tym wiecie, ze każdy komentarz daje kopa motywacyjnego. Do następnego!